“คำสารภาพ ของเด็กธรรมศาสตร์ เกรด 2.40 “

หลายคนรู้ว่า เราจบจากธรรมศาสตร์ แต่หลายคนไม่เคยรู้เลยว่า เราจบจากธรรมศาสตร์มาด้วยเกรดเฉลี่ยเพียง 2.40

ถ้าเป็นเพื่อนเก่า จะจำเราได้ ว่าเราเคยเป็นเด็กเรียนดี เคยได้เกรด 4.00 เคยเป็นที่หนึ่งของสายชั้น แต่ก็นั่นแหละ นั่นเป็นสิ่งที่เคยเป็นมาก่อน

พอได้มาเรียนมหาวิทยาลัย ได้เจอสังคมที่กว้างขึ้น พบเจอผู้คนที่หลากหลายมากขึ้น เราก็ค้นพบว่า เราไม่ใช่ที่หนึ่ง แต่เราเพียงเข้าใจว่าเราเป็นที่หนึ่ง ซึ่งนั่นก็เป็นโลกใบเล็กๆของเราเท่านั้นเอง

หลายคนอาจยังไม่เคยรู้ด้วยซ้ำว่า เราเรียนไม่จบสี่ปีพร้อมเพื่อน ตอนนั้นยังจำได้ว่า โทรไปร้องไห้กับแม่ และขอโทษที่ไม่สามารถเรียนจบได้ เรารู้ว่าแม่เครียด เพราะมันหมายความว่า แม่ต้องหาเงินมาส่งเราเรียนอีกตั้งหนึ่งเทอม สารภาพว่าสาเหตุที่เรียนไม่จบคราวนั้นคือ เป็นช่วงที่น้ำท่วมใหญ่กรุงเทพ เราไปเป็นอาสาสมัคร เป็นล่ามให้ผู้อพยพชาวกัมพูชา ช่วงนั้นออกพื้นที่ช่วยเหลือผู้ประสบภัย และไม่รู้ว่า เค้ามีการเลื่อนตารางสอบ และนั่นก็ทำให้เราไม่ผ่านวิชานั้น ทำให้ต้องขยายเวลาเรียนเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งเทอม

และในที่สุด เราก็เรียนจบมาจนได้ ด้วยเกรดเฉลี่ย 4 ปี ครึ่ง อยู่ที่ 2.40 ในตอนนั้น มีคำถามในหัวว่า “คุณภาพของเด็กธรรมศาสตร์ เกรด 2.40 มีเท่าไรกันนะ?”

ชีวิตหลังจากเรียนจบ เป็นโลกความเป็นจริง ที่ทำให้เราได้รู้ว่า ชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัย มันเล็กน้อยมาก อุปสรรคปัญหาที่เจอ มันเรียกว่า อุปสรรคระดับอนุบาล เพราะหลังจากเรียนจบ เราค้นพบว่า เราอ่านหนังสือเยอะมาก มากเป็นร้อยเท่า เมื่อเทียบกับตอนเรียนมหาวิทยาลัย แถมได้เลือกอ่านเฉพาะสิ่งที่เราสนใจ เวลาที่อยากเรียนความรู้เฉพาะทาง ก็จะเก็บเงิน สมัครเรียน และเข้าคอร์ส ยอมจ่ายเงินค่าคอร์สแพงๆ เพื่อได้เรียนในสิ่งที่ตัวเองชอบและสนใจ

พัฒนาตัวเองอยู่แบบนั้น นานมาก ตั้งแต่เรียนจบ ก็ค้นพบว่า เรามีความสามารถที่หลายหลาย เราสามารถทำอะไรที่เราไม่เคยทำมาก่อน
เราสามารถทำในสิ่งที่เราไม่ถนัด และไม่เคยคิดว่าจะทำได้เลยในชีวิตนี้ นั่นคือการเรียนภาษาอังกฤษ ให้สามารถทำงานได้อย่างมีประสิทธิภาพสูงที่สุด

ชีวิตผ่านการลองผิดลองถูก เจ็บปวด ซ้ำแล้ว ซ้ำเล่า ล้มแล้ว ก็ลุกขึ้นอีก ทำซ้ำๆ เรียนรู้ จนสามารถผ่านบทเรียนนั้นไปได้

และนี่คือ คำสารภาพของเด็กธรรมศาสตร์ เกรด 2.40 สิ่งที่ชีวิตได้เรียนรู้คือ

1. ชีวิตช่วงหนึ่งอาจวัดด้วยเกรดเฉลี่ย เราเคยอยู่ในจุดที่โคตรภูมิใจในเกรดเฉลี่ย 4.00 ของตัวเอง และเคยอยู่ในจุดที่บางเทอม นั่งลุ้นว่า ทำยังไงให้เทอมนั้นในมหาวิทยาลัย สามารถทำเกรดได้ถึง 2.00 ถึงขนาดบางเทอม ยังเคยได้ 1.59 มาแล้วก็มี โดยที่ความลับข้อนี้ แม้แต่พ่อกับแม่ยังไม่เคยรู้เลย ฮ่าๆๆ

2. ชีวิตที่มีโอกาสเลือกชีวิตตัวเอง มีคนข้างหลังคอยสนับสนุนทุกทางเลือกที่เราเลือก มีคนที่ชี้แนะ ให้โอกาส มันเป็นชีวิตที่ทำให้เราสามารถเติบโตไปได้เร็วมาก

3. เกรด 2.40 ไม่ได้บอกว่า เราต้องจบมาแล้วทำงานเงินเดือนหมื่นห้า แต่ถ้าเราเรียนรู้และพัฒนาตัวเองมากพอ คนที่จบเกรด 2.40 ก็สามารถมีรายได้เป็นแสนๆได้ ไม่มีใครบอกว่า อะไรคือข้อจำกัดของเรา ถ้าเราไม่สร้างมันขึ้นมาเอง

4. เกรด 2.40 สอนให้เราเข้าใจชีวิต สอนว่าเราไม่จำเป็นต้องโดดเด่นเรื่องเกรดในห้องเรียน แต่เราจำเป็นต้องมีชีวิตที่โดดเด่นและเป็นตัวของตัวเอง หลังจากที่เราเรียนจบมาแล้ว

5. คำสารภาพ ของเด็กธรรมศาสตร์ ที่เรียนจบมาด้วย เกรดเฉลี่ย 2.40 อยากบอกว่า เกรดหนะสำคัญจริง แต่อย่าให้เกรดมากำหนดชีวิตเรา ในวันที่เราสามารถเลี้ยงดูชีวิตตัวเองได้ เลี้ยงดูพ่อแม่ได้ นั่นเป็นสิ่งที่สวยงามมากกว่าเกรดสวยๆในทรานสคริป

และความสามารถในการมีความสุข เป็นทักษะสำคัญ โดยที่ไม่ต้องมีเกรดใดๆมากำกับชีวิตเราเลย

#บันทึกเก็บไว้อ่านเองในวันที่เฟสบุคเตือนขึ้นมา

#ใครอ่านจบปรบมือให้ ถือว่า คุณอยู่เหนือค่าเฉลี่ยที่เค้าบอกว่า คนไทยอ่านหนังสือปีละ 8 บรรทัด

#สำหรับน้องๆที่อยู่ในวัยเรียน สเตตัสนี้ คงช่วยให้แนวคิดอะไรบางอย่างได้

 

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers like this:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close